Obchody 50- lecia Szkoły Podstawowej Nr 14 w Elblągu rok szkolny 2006/2007
Uroczyste obchody 50-lecia Szkoły Podstawowej Nr 14 rozpoczęły się od mszy św. w parafii pw. Trójcy Świętej w Elblągu, która koncelebrowana była przez księży, absolwentów naszej szkoły. Podczas mszy został poświęcony nowy sztandar naszej szkoły wykonany przez Siostry Klaryski od Wiecznej Adoracji z Elbląga. Na mszy obecni byli zaproszeni goście, nauczyciele, uczniowie, rodzice oraz osoby przyjazne naszej szkole.
Po mszy św. wszyscy goście udali się do budynku SP 14 przy ul. Mielczarskiego, gdzie kontynuowane były uroczystości 50-lecia naszej szkoły. W ramach jubileuszu senator RP W. Mańkut oraz dyr. szpitala J.Perliński dokonali odsłonięcia tablicy pamiątkowej 10-lecia istnienia klas dzieci z wadą słuchu. Po uroczystości odsłonięcia tablicy pamiątkowej goście udali się na salę gimnastyczną, aby obejrzeć rewelacyjny wręcz występ dzieci z wadą słuchu oraz występ szkolnego kabaretu "Młyn". Potem goście zwiedzali szkołę, mogli obejrzeć dorobek szkoły na przestrzeni lat, obejrzeć zbiory archiwalne, dokonać wpisów do księgi pamiątkowej... Zakończeniem tej części obchodów Jubileuszu 50-lecia SP 14 był skromny, aczkolwiek efektowny bufet szkolny... 
W Teatrze Dramatycznym w Elblągu odbyła się uroczysta gala obchodów
50-lecia Szkoły Podstawowej nr 14 w Elblągu. 
 
HISTORIA SZKOŁY
Szkoła Podstawowa nr 14 w Elblągu została oddana do użytku w dniu 1 X 1957 roku. W miesiącu wrześniu rozpoczęto rok szkolny w budynku Szkoły Podstawowej nr 6 przy ulicy Czerniakowskiej 22. 1 X 1957 nastąpiło otwarcie gmachu szkolnego i zajęcie go przez dziatwę szkolną. Kierownikiem szkoły został Kazimierz Jaworski. Funkcję zastępcy pełnił Edmund Formela. Rejon szkolny objął swoim zasięgiem tzw. „Kolonię Lotniczą” czyli wszystkie ulice położone na południe od toru kolejowego Malbork – Elbląg. Liczba dzieci w roku powstania szkoły wynosiła 500 uczniów, którzy podjęli naukę w 14 oddziałach. Grono nauczycielskie liczyło 13 osób, większość stanowiły młode kobiety. Jesienią tego roku uruchomiono bibliotekę szkolną, którą prowadziła Marcjanna Grzegorzewska. W listopadzie 1957 roku został powołany do życia Komitet Rodzicielski, którego przewodniczącym wybrany został Józef Daniłowicz.
Komitet żywo interesował się szkołą, biorąc czynny udział w jej życiu. Oddany budynek szkolny budowany pośpiesznie posiadał duże braki. Największym problemem był brak czynnych ubikacji, które zostały dołączone do sieci kanalizacyjnej miasta dopiero w miesiącu marcu 1958 roku. W miarę używalności gmachu zaczęły występować coraz to nowe braki, które określono w następujący sposób: „drzwi wypadają z futryn, parkiety idą w górę, zamki przy drzwiach do klas po miesiącu niezdatne są do użytku, woda zalewa piwnice, i stoi cały rok, budynek niszczeje. Warunki te stwarzają władzom szkolnym ogromny kłopot: ciągłe komisje, protokóły i w końcu remonty. Naprawa tego, co niedawno zostało pobudowane. Boisko szkolne nie do użytku – gruz i beton pozostaje przez cały 1957/58 rok do sierpnia nie ruszany – pokrywa całe otoczenie szkoły.” Młodzież i rodzice byli bardzo zadowoleni z nowej szkoły. Jednak Kazimierz Jaworski, kierownik szkoły, pedagog z 40 – letnią praktyką nie podzielał w pełni radości dzieci i rodziców. Gnębiło go, że szkoła nie ma własnego boiska. Ze swoich zmartwień zwierzył się Komitetowi Rodzicielskiemu, który podjął śmiałą decyzję budowy boiska sportowego. Z pomocą przyszła Jednostka Wojskowa przy ulicy lotniczej, Zakład Taboru Kolejowego i „Odzieżówka”. Pierwszą i najważniejszą pracę wykonały dzieci, które codziennie zbierały gruz. Potem wojsko wyrównało teren i ogrodziło siatką. Kilka dni później w „Dzienniku Bałtyckim” z kwietnia 1960 roku ukazał się artykuł, w którym m. in. można było przeczytać: „W czynie społecznym nasza szkoła zasadziła około 2000 drzew i krzewów, urządziła boisko do piłki nożnej i siatkówki, skocznię oraz bieżnię długości 80 metrów, usunęło 100 ton gruzu, założono ogródki, rozpoczęto budowę alpinarium i kwietników. Wartość wykonanej pracy szacowana jest na około 200 tys. złotych". Rok szkolny 1962/63 był dla szkoły bardzo trudnym okresem. W tym roku liczba uczniów osiągnęła 908, ilość izb lekcyjnych pozostała ta sama. Dzieci kończyły lekcje późnym wieczorem. Rok szkolny 1963/64 przyniósł nowe zmiany. Henryk Kruk – nowy kierownik po raz pierwszy w nowej szkole wprowadził „Dzień sportu”, w czasie którego rozgrywano mecze, zawody lekkoatletyczne, gry i zabawy. Dzień sportu łączono z obchodami Międzynarodowego Dnia Dziecka. W roku szkolnym 1963/64 liczba uczniów pozostała na tym samym poziomie. Szkoła pracowała na trzy zmiany, ponieważ były 24 oddziały. W okresie wiosennym 1967 roku nawiązano współpracę z Kluczem PGR Bielnik, który organizował w szkole przez trzy okresy letnie kolonie. Dzięki niemu szkoła otrzymała nowe szafy w klasach, dwa telewizory, magnetofon, radia i adapter. Jesienią 1968 roku jednostka wojskowa pokryła boisko szkolne asfaltową nawierzchnią. Liczba uczniów w szkole rosła, dlatego też postanowiono wygospodarować nowe pomieszczenia na sale lekcyjne. Powstały one na skutek zlikwidowania szatni, którą przeniesiono do piwnicy. Utworzono pracownię dla chłopców, która powstała z sali pomocniczej (rozbieralni) przy sali gimnastycznej. Przebudowano umywalnię dla chłopców i uzyskano pomieszczenie na kuchnię dla dziewcząt do zajęć gospodarstwa domowego.
Ważnym wydarzeniem w życiu szkoły było nadanie jej imienia wybitnego poety – Jana Brzechwy oraz wręczenie sztandaru ufundowanego przez Komitet Rodzicielski. Uroczystość ta odbyła się 13 czerwca 1970 roku. Uświetniła ją swoją obecnością Janina Brzechwa – żona poety, która przekazała szkole rękopis wiersza Jana Brzechwy pt. „Kolory”. Cały ceremoniał uświetnił występ chóru i recytatorów z przygotowanym montażem utworów Brzechwy. Scena ożywiona była mnóstwem barw, gdyż uczniowie zamienili się w przepiękne, kolorowe postacie bajkowe z utworów poety. W roku szkolnym 1981/82 praca w szkole była utrudniona z powodu remontu kapitalnego. Zajęcia odbywały się wówczas w dwóch budynkach. Klasy 0 – V uczyły się w dawnym klubie żołnierskim J.W. 3451, który żołnierze przystosowali do potrzeb szkoły. Klasy VI – VIII uczęszczały do budynku Centrum Kształcenia Ustawicznego przy ulicy Czerniakowskiej. Rok szkolny 1984/85 był wyjątkowo trudny dla wszystkich: dzieci, rodziców i nauczycieli. Duża ilość oddziałów, ograniczone możliwości lokalowe. Zwiastunem tej sytuacji było odejście od tradycyjnej inauguracji roku szkolnego i przeprowadzenie uroczystości na dwóch apelach: o godzinie 8 klasy IV – VIII, a o godzinie 11 klasy młodsze. W roku szkolnym 1990/91 ze względu na rekordową ilość uczniów (951), szkoła otrzymała do dyspozycji budynek od Pomorskiego Okręgu Wojskowego przy ulicy Lotniczej 14. W budynku tym znajduje się 13 pomieszczeń w których uczyło się 405 uczniów w 18 oddziałach. Byli to uczniowie klas I – III. Natomiast uczniowie klas IV – VIII pozostali w budynku macierzystym przy ulicy Mielczarskiego 45. Aktualnie w budynku przy Lotniczej mieści się Gimnazjum Nr 7, a do budynku przy ulicy Mielczarskiego ponownie powrócili tym razem wszyscy uczniowie Szkoly Podstawowej nr 14 w Elblągu.
Strona zbudowana z Kopage
← Zbuduj swoją teraz
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Znajdź nas na Facebooku
Powered by Kopage
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem
Powered by Kopage